اكسيژن كاهش مييابد و همچنين موجب افزايش حلاليت و امولسيونه شدن و بهبود هضم پذيري فيلمهاي مي گردد (ایران منش، 1388).
محمدی68 و همکارانش در سال 2011، اثر پلاستیسایزر روی خواص و مقاومت حرارتی فیلمهای نشاسته ساگو را بررسی کردند. فیلمهای نشاستهی ساگو با سوربیتول، گلیسرول یا ترکیبی از سوربیتول/ گلیسرول (نسبتهای 1:1، 1:3 و 1:3) پلاستیسایز شده و اثر آن روی ویژگیهای حرارتی و پایداری گرمایی فیلمهای مورد بررسی قرار گرفت. فیلمها با یک دوخت حرارتی فشاری در زمان 1 ثانیه و دمای 10 ± 110 دوخت شدند. ویژگیهای حرارتی فیلمها (اندازه گیری با DSC ) نشان داد که دمای اولیه (T0) فیلمهای پلاستیسایز شده با سوربیتول به طور مشخص پائینتر از آنهایی بودند که با گلیسرول پلاستیسایز شدند. همه فیلمها قابلیت دوخت حرارتی را داشتند اما فیلمهای پلاستیسایز شده با سوربیتول دوخت حرارتی بهتری را نسبت به آن نوع که با گلیسرول پلاستیسایز شده بودند نشان دادند. بالاترین کشش دوخت حرارتی در نسبت 1:3 سوربیتول/ گلیسرول بود. به طور خلاصه، نوع پلاستیسایزر / مقاومت حرارتی و کشش دوخت فیلمهای نشاسته را کنترل میکند.
مایزورا69 و همکارانش در سال 2007، فعالیت ضد باکتریایی و خواص مکانیکی فیلم خوراکی نشاستهی ساگوی بخشی هیدرولیز شده – آلژینات حاوی روغن lemongrass را مورد بررسی قرار دادند در این تحقیق فیلم خوراکی نشاسته ساگو که قسمتی از آن هیدرولیز شده به همراه آلژینات تهیه شد. روغن lemongrass و گلیسرول به درون فیلم گنجانده شد تا به عنوان عامل ضد میکروبی و پلاستیسایزر به ترتیب عمل کنند. منطقه بازدارندگی به طور قابل ملاحظهای به وسیله اضافه کردن روغن lemongrass به همهی مراحل در حضور و عدم حضور گلیسرول افزایش پیدا کرد این نشان میدهد که فیلمهای شامل روغن lemongrass در همهی مراحل روی(O157: H7) E.coli اثر بازدارنده داشته است در غیاب گلیسرول، استحکام کشش فیلمها با افزایش محتوای روغن کاهش پیدا کرد اما تغییر قابل ملاحظهای در درصد ازدیاد طول مشاهده نشد. درصد ازدیاد طول و نفوذپذیری به بخارآب برای فیلمهای با 20% گلیسرول به طور قابل ملاحظهای با افزایش محتوای روغن lemongrass افزایش پیدا کرد. همانطور که با FTIR اندازه گیری شد، اضافه کردن روغن هیچ واکنشی با گروههای عملگرای فیلم نداشت.
فازیلا70 و همکارانش در سال 2011، به بررسی اثر کلرید کلسیم بر خصوصیات فیزیکی و مکانیکی فیلم های خوراکی آلژینات – ساگو پرداختند طی این بررسی فیلمهای خوراکی از مخلوط نشاسته ساگو با آلژینات با نسبتهای 0:1، 1:4، 1:3، 1:2، 1:0، تهیه شدند. خصوصیات فیزیکی و مکانیکی فیلمها با افزودن کلرید کلسیم در محلول های فیلم اصلاح شدند و نیز با غوطه ور سازی فیلمها در یک محلول کلرید کلسیم بود. غوطه ور سازی فیلمها در محلول کلرید کلسیم به مدت 1 دقیقه میزانTS ( استحکام کششی ) را به جز برای 100% فیلم نشاسته ساگو افزایش داد. افزایش زمان غوطه وری به 10 دقیقه تاثیر زیادی بر TS فیلم ها نداشت به علاوه، افزایش زمان غوطه ور سازی باعث کاهش حلالیت در آب فیلم ها نشد. افزودن کلرید کلسیم در محلول فیلم ها با مقادیر بیشتر آلژینات میزان TS و E% ( درصد کشیدگی) آنها را افزایش داد. فیلمهای تحت کلرید کلسیم به وسیله روند غوطه ور سازی باعث افزایش TS در مقایسه با موارد تحت کلرید کلسیم در محلول های فیلم شد
آل حسن و نورزیاه71 در سال 2012 به بررسی فیلمهای خوراکی نشاسته- ژلاتین و قابلیت نفوذ پذیری بخار آب و خصوصیات مکانیکی تحت تاثیر پلاستیزرها پرداختند طی این مطالعه خصوصیات فیزیکی و مکانیکی فیلمهای خوراکی بر پایه ترکیبات نشاسته ساگو و ژلاتین ماهی همراه با گلیسرول یا سوربیتول مورد بررسی قرار گرفتند. محلولهای شکل دهنده فیلمها شامل مقادیر متفاوت نشاسته و ژلاتین ماهی میشوند و در دمای اتاق به کار برده شدند. محتوای آمیلوز نشاسته ساگو بین 32 و 34 درصد و محتوای پروتئین ژلاتین ماهی 3/81 درصد تشخیص داده شد. یافتههای این بررسی نشان میدهند که افزون ژلاتین ماهی در محلولهای نشاسته تاثیر زیادی داشت و فیلمهایی با دوام کششی کمتر و نفوذ پذیری بخار آب بیشتر را به دست داد از سوی دیگر، افزایش محتوای پروتئین در نمونههای فیلم پلاستیزه شده با سوربیتول TS کمتری داشت اما تغییری در درصد EAB و تفاوتی در WVP مشاهده نشد با این حالTS با محتوای بیشتر پروتئین در نمونه ها در زمانی کاهش یافت که پلاستیزرها به صورت عمومی به کار برده میشدند اما تفاوت مهمی در میان نمونه های تحت گلیسرول به جز فیلم دارای محتوای پروتئین بالا مشاهده نشد. تفاوت مهمی در TS و چسبندگی میان فرمولهای متفاوت دارای سوربیتول مشاهده شد. بررسی ساختاری فیلمهای نشاسته ساگو / ژلاتین ماهی سطوح صاف تر با کاهش پروتئین در نمونههای دارای پلاستیزر را نشان داد. اسکنهای PSC نشان دادند که محتوای پلاستیزرها و پروتئین دمای انتقال شیشه ای (Tg) و دمای ذوب (TM) و آنتالبی ذوب (tlm) را کاهش دادند
محمدی72 و همکارانش در سال 2012، تأثيرات هيدروليز اسيدی بر ويژگي‌هاي فيزيكو شيميايي، حرارتی و رئولوژی نشاسته ساگو را مورد بررسی قرار دادند. نشاسته ساگو در اسيد هيدروكلريك در دماي 50 درجه سانتي‌گراد به مدت 6، 12، 18 و 24 ساعت هيدروليز شد. توزيع وزن مولكولي و ويژگي‌هاي فيزيكو شيميايي، دمايي و تغييرات هيدروليز اسيد ی (AHS) نشاسته ساگو تعيين شدند پس از 24 ساعت هيدروليز، وزن مولكولي آميلوپكتين و آميلوز به ترتيب 106×56/3 و 105×5/6 گرم بر مول كاهش داشت. تحقيقات سنجش كالري مختلف نشان دادند كه دماي ژلاتينه شدن و آنتالپي AHS با افزايش هيدروليز افزايش يافت. نشاسته ساگوي هيدروليز شده داراي نسبت‌هاي كم وزن مولكولي با امكان حل در آب سرد تا 100% مي‌باشد. تعيين دماي AHS با افزايش زمان هيدروليز كاهش يافت اما محتواي آميلوز و قوام ژل در 12 ساعت اول هيدروليز اسيد افزايش يافت اما طول زمان بيشتر هيدروليز كاهش يافت. نشاسته ساگوي هيدروليز شده 8 گرم در 100 گرم آب سرد قابل حل بود و ويژگي‌هاي آن براي محصولات خاص مثل ماست و فرآوري شير چكيده كاربرد دارد

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید