مديريت دانش

مديريت دانش به مثابه بخش ضروري و اساسي در موفقيت سازمان، دامنه گسترده اي از ايده هاي سازماني ،شامل نو آوري هاي راهبردي، اقتصادي، رفتاري و مديريت را در بر مي گيرد(leo,1996: 266).تبديل داده به اطلاعات و سپس اطلاعات به دانش محور اصلي مديريت دانش است و با اين فرض آغاز مي شود که گرد آوري داده تحت تأثير ارزشهاي اصلي سازمان (واحد يا تيم )قرار دارد و داده ها از طريق برخي از فرايندهاي تعامل انساني و فناوري اطلاعات به عنوان اطلاعات معنا مي يابند سپس از طريق فرايندهاي موجود در زمينه محيط،تجمع داده ها، معنا دادن به اطلاعات، ترکيب، تفکر و تأمل به دانش مرتبط با تصميم گيري در سازمان تبديل مي شود (افرازه ،1384:  106-130). تعريف ساده از مديريت دانش عبارت است از بر انگيختن افراد به  تسهيم دانش خود با ديگران (فرائيالو ،1383:  66-89). مديريت دانش، کسب دانش درست براي افراد مناسب در زمان صحيح و مکان مناسب است به گونه اي که آنها بتوانند براي دستيابي به اهداف سازمان، بهترين استفاده را ببرند(زعفريان و ديگران ،1387: 75-102). مديريت دانش به خلق، اشتراک گذاري و نفوذ دادن دانش در فکر ،ذهن و تخيل افراد مي پردازد و تلاش مي کند تا دانش هاي پراکنده شده در افراد سازمان را به گونه اي جمع آوري و مديريت کند تا به خلق دانش جديد منجر شود(malhotra,2000: 15-16).

پيتر دراکر مي گويد سازمانهاي موفق آنهايي هستند که نيروي انساني دانشگر بيشتري در اختيار دارند و از نيروي انساني براي غلبه بر محيط پر رقابت و تغيير پذير کسب و کار استفاده مي کنند. سازمانهاي موفق آنهايي هستند که دانش پرسنل خود را به توانايي هاي سازماني تبديل مي کنند (ساعدي ،يزداني ،1388: 67-83). مديريت دانش در تلاش است تا  با توليد، تسهيم ونگهداري دانش از مهارتها و ظرفيت هاي هر بنگاه و سازمان يک مزيت رقابتي بسازند به همين دليل سازمانها در اقصي نقاط جهان جهت بقاء و سود آوري در فضاي کسب وکار اقتصاد دانش محور به شکل هاي گوناگون از تکنيک ها وروش هاي مديريت دانش بهره مي گيرند(مينويي و ديگران،1389: 49-58).

مديريت دانش انشعابي از ادبيات سازمان يادگيرنده است. يادگيري در سازمانها افراد را ملزم مي کند که نسبت به انتقال اطلاعاتي که ساير افراد مي توانند استفاده کنند اقدام کنند. کارل فرا پائلو مديريت دانش را راهبردي نظام مند از دانش زنده و گرد آوري خردمندانه فرايند هاي مرتبط به آن، يعني گرد آوري،ايجاد،سازماندهي،اشاعه ،مصرف وبهره برداري از آن به کمک فناوري هاي نوين اطلاعات و ارتباطات  مي داند (مهدي زاده ،باب الحوائجي ،1388: 20-32).